Terugblik

Voor wie dit blog een beetje gevolgd heeft is al lang duidelijk, dat ik met enige terughoudendheid - om niet te zeggen huiver - aan het hele 7 dingenverhaal ben begonnen. Ook onderweg moest ik regelmatig op mijn tanden bijten om een opdracht tot een goed einde te brengen. Zolang ik achter mijn eigen computer kon werken, was het allemaal wel te doen. Een blog maken, borden vullen op Pinterest, de digitale krant lezen en een kaart maken bij Google Maps: het blijkt allemaal te kunnen en nog leuk te zijn ook. Toch liep ik ook wel eens tegen de grenzen aan van wat er kan op een gewone pc: het lukte niet om me aan te melden bij Instagram; en ook het overzetten van foto's van mijn computer naar mijn blog kan alleen via een omweg (en dan nóg...). Veel gereedschappen die we in deze cursus gebruikten, zijn gemaakt voor apparaten die mobiel kunnen internetten en ook een camera hebben. Mijn pc kan wel internetten, maar is niet mobiel en heeft geen camera. En mijn mobieltje heeft wel een camera, maar geen internet. Het was heel lief dat ik de iPad van de bieb mocht lenen, maar daar heb ik uiteindelijk weinig mee kunnen doen vanwege een ontbrekende oplader op zolder en ontbrekend Wifi hier thuis... De wereld van de apps is daarom nog niet geheel voor mij ontsloten.

Maar.... dwars door alle ups en downs heb ik heel veel geleerd! Misschien wel juist omdat het allemaal niet vanzelf ging, ben ik naar oplossingen op zoek gegaan die me steeds verder in de digitale wereld brachten. Ik heb het idee dat ik nu een redelijk woordje mee kan praten over clouds, blogs en maps; en dat geeft - ook naar onze klanten toe - een meer zelfverzekerd gevoel. Ik vond het erg leuk en leerzaam om de blogs van mijn collega's te lezen; wie weet is dat iets wat we kunnen blijven doen (als we in de lucht blijven). Van te voren dacht ik dat ik na afloop van de cursus mijn blog direct zou verwijderen, maar nu zit ik stiekem te denken aan "Ingrid voor gevorderden"...

Dank aan Ellie voor de begeleiding en aan mijn volgers voor de ondersteuning!

Lifehacking deel 2

Zoals beloofd zou ik nog even terugkomen op mijn visie op lifehacking. Het woord zelf blijft voor mij een negatieve bijsmaak houden; iets in de richting van dat je leven ontvoerd (gehackt) wordt, overgenomen door een stroom van informatie en gebeurtenissen die je niet kan beheersen of beïnvloeden. Terwijl lifehacking nu juist het tegenovergestelde wil zijn: een hulpmiddel om weer een beetje grip te krijgen op je leven, als je kopje onder dreigt te gaan in die stroom van informatie en dingen om te doen.

Gelukkig heb ik in geen van beide betekenissen last van lifehacking. Of eigenlijk: omdat ik niet het gevoel heb dat ik doelloos wordt meegevoerd door een stroom van gebeurtenissen en informatie, heb ik ook niet de behoefte om meer orde aan te brengen in (onderdelen van) mijn leven. Een uitzondering hierop is het huishouden: sinds ik dit jaar ineens twee baantjes buiten de deur heb (na een aantal jaren thuis te hebben gewerkt), is het wel noodzakelijk om hierin wat orde aan te brengen. Al een paar maanden geleden heb ik daarom een prachtig overzicht gemaakt van huishoudelijke taken; wat er elke dag c.q. elke week moet gebeuren en hoe we deze taken kunnen verdelen. We doen er nauwelijks wat mee, maar het is ontegenzeggelijk een prettig gevoel om zo'n overzicht te hebben; en daar gaat het toch om, of niet???

Dus afgezien van een maandelijks irritatiegolfje over de smerigheid en luiheid van mijn huisgenoten, word ik weinig overspoeld door onaangenaamheden. En omdat ik nog steeds iPad- Wifi- en smartphoneloos door het leven ga, sta ik ook niet continu bloot aan informatiestromen die me het gevoel zouden kunnen geven dat ik het allemaal niet meer bijhoud. Misschien is dat nog wel het beste hulpmiddel in dit hele lifehacking-gebeuren: gewoon niet mee (willen) doen met alles!

Lifehacking deel 1

 een foto van mijn mindmap

Nou, daar is-ie dan: mijn mindmap. Ben er toch alweer wat uurtjes mee zoet geweest; vooral om hem op dit blog te krijgen. Het is een word-bestand en als je dat kopieert, gaat de afbeelding niet mee en zijn alle tekstblokjes door elkaar gesprongen. Daarna geprobeerd om hem als pdf-bestand hierop te krijgen, maar dat wil het blog niet: het moet een jpg-bestand of een video zijn. Dus uiteindelijk maar een foto gemaakt van het beeldscherm en ja hoor: dat lukt. Ik had het leuk gevonden om de mindmap verder in te vullen met woordwolkjes rond de verschillende onderwerpen, maar nu eerst maar eens zien of dit nog leesbaar is als ik het publiceer...

Ja, maar de foto schuift over de kaders van mijn blog heen. Als ik hem een maatje kleiner maak, is het niet meer leesbaar, dus toch maar zo gelaten. Ik ga hem verder niet invullen, want ik vind dat ik er al lang genoeg mee bezig ben geweest en straks moet ik nog gaan lifehacken omdat ik te druk ben met de cursus 7 dingen... Ik zal nog een tweede bericht schrijven over wat ik van het hele gebeuren lifehacking vind.

Kerstpakket

De buitenkant ziet er mooi uit en voelt goed aan....



... en de binnenkant is helemaal fantastisch!!!

Mede namens Floortje: hartelijk bedankt!

Ik ga op reis en ik neem mee...

Ik ben gek op kaartlezen, dus dit is echt wat voor mij. Eerst even kijken of de link werkt en dan ga ik mijn routebeschrijving verder invullen...

route naar A Sere

Ja hoor, hij doet het! Ik heb nu de route uitgestippeld die wij altijd rijden naar onze plek in Frankrijk, à Sere. Onderweg zijn er verschillende adressen om te overnachten, die heb ik gelabeld. Ik wilde er ook graag wat foto's bij plakken, maar dat lukt me niet. Als ik op 'toevoegen' klik, kan ik alleen een http-adres (of URL) invullen of een tekst schrijven, maar een foto van mijn eigen computer halen gaat niet. Ik heb het net geprobeerd via Pinterest, omdat ik dan een adres heb om te kopiëren, maar dan blijft het beeld toch zwart. Uiteindelijk is het me wel gelukt om de foto via Pinterest op dit blog te zetten:
 Mooi, hè?

Verder maak ik regelmatig gebruik van Google Maps, bijvoorbeeld als ik een hotel wil boeken in een stad als Berlijn. Handig om te weten waar het precies ligt ten opzichte van het station, zodat je weet hoe je moet lopen met je zware rugzak. Ook streetview vind ik een geweldige uitvinding. Toen onze zoon onlangs was ingeloot voor een kamer in Amsterdam Zuidoost, konden we via streetview de buurt een beetje verkennen en later ook in de werkelijkheid hérkennen. Ergens bekruipt me ook wel een beetje een 'Big Brother is Watching You'-gevoel bij het idee dat (bijna) elk plekje op aarde in kaart is gebracht. Gelukkig kunnen 'ze' nog niet bij me naar binnen kijken!

nieuws

Hier ben ik nou eens echt enthousiast over: de krant op internet; en dan vooral in combinatie met de papieren krant. Het beste van twee werelden: op internet het actuele nieuws, vaak aangevuld met filmpjes - ook van andere kranten of televisieprogramma's - en in de papieren krant de achtergronden, de vaste rubrieken en de bijlagen. Een ideale combinatie! Zo heb ik net achter mijn scherm zitten lachen om een Amerikaanse nieuwsshow, waarin een gebarentolk een vertaling gaf van wat de nep-gebarentolk tijdens de herdenkingsbijeenkomst voor Mandela nu eigenlijk 'zei'. Niets, dus. Maar wel een grappige aanvulling op het nieuws. Eerder op de avond kon ik mij verdiepen in de boekenbijlage van het papieren NRC Handelsblad; altijd fijn op de vrijdagavond (en als ik er niet aan toe kom, is hij het hele weekend geduldig). Mijn eerste kennismaking met "media online" is dus zeer aangenaam verlopen. En dat terwijl ik dan nog niet eens mobiel internet heb, dus ik zit gewoon thuis achter de computer of aan de keukentafel te lezen. Dit betekent dat ik ook geen vergelijking kan maken tussen verschillende apparaten waarop de krant te lezen is. Misschien binnenkort nog een keer op de iPad...Voor mij is de manier waarop ik nu het nieuws tot me neem, genoeg; ik heb er geen behoefte aan om continu met de wereld in verbinding te staan. Maar ik kan me best een situatie voorstellen waarin die behoefte er wel is: als er iets belangrijks gebeurt en ik ben niet thuis, dan zou ik het nieuws wel onderweg willen volgen. (Denk aan 9/11, of een overstroming, aardbeving; dat soort dingen.)

Andere media die online te raadplegen zijn: radio, televisie (live of via uitzending gemist) en films. Van radio en televisie maak ik heel soms gebruik; en dan vooral om iets terug te zien wat ik gemist heb op televisie. De rest van mijn gezin bestaat uit verwoede downloaders van films en series, dus daar kijk ik ook wel eens naar mee. Ja ja, over dit ding kan ik aardig meepraten!

De do do do, de da, da, da...

... is all I want to say to you. Dit lekkere nummer van The Police speelt al tijden door m'n hoofd, elke keer als ik eraan denk wat er allemaal te chatten, te bloggen en te IM'en valt. Vol goede moed heb ik een chatgroep opgericht via mijn gmail-account (dat heet talkgadget en volgens mij is het gratis). Nou ja, 'groep'... ik ben begonnen met mijn broer. Die is purser bij KLM en ik dacht dat het leuk zo zijn als hij ergens aan de andere kant van de wereld in een internetcafé zou zitten chatten met mij. Maar dan moet je natuurlijk wel afspreken om op hetzelfde moment online te zijn, anders werkt het niet. Of eigenlijk werkt het dan hetzelfde als een e-mailbericht: je leest en beantwoordt het als het je uitkomt. Het verschil is, dat je bij e-mail weet dat je niet direct antwoord krijgt, terwijl je bij een chat die niet beantwoord wordt toch een beetje zielig in de ruimte zit te schrijven en te wachten... Dus als ik iemand écht wil spreken, dan bel ik of ik ga langs. Zo kom je nog eens ergens!

Als het gaat om het toepassen van chatten in de bibliotheek, kom ik tot dezelfde conclusie als mijn bloggenoten en als mijzelf in eerdere blogberichten: het zou best leuk kunnen zijn, maar we hebben er geen tijd voor. Op een drukke woensdagmiddag lukt het al nauwelijks om een mailtje te beantwoorden (zeker nu er geen 'achter-de-schermen-plekje' meer is), laat staan dat we ongestoord kunnen gaan chatten. Bovendien denk ik dat ook de klant beter gediend is met persoonlijk of telefonisch contact. Dus geen gechat op de werkvloer, wat mij betreft.

Over MEEBO kan ik kort zijn: als beginneling in chatland had ik er nooit van gehoord en daarom heb ik even opgezocht wat het is: een chatprogramma dat in 2012 is gekocht door Google. Ik heb er nooit mee gewerkt en kan het dus niet vergelijken met andere chatprogramma's (waar ik ook nog nooit mee gewerkt heb, dat is waar).

De do, do, do, de da, da, da, ....

Grrrr

Hmmm, zo langzamerhand begin ik tegen de grenzen van mijn internetmogelijkheden aan te lopen. En eigenlijk snap ik niet waarom. Een voorbeeld: in de eerste opdracht bij ding 3 staan twee linkjes naar app-pagina's van de bibliotheek. Als ik daarop klik, kom ik inderdaad op twee pagina's met allemaal apps over boeken, luisterboeken, andere media, over van alles wat er in de bieb te vinden en te doen is. Dan kies ik er eentje uit die ik nader wil bekijken (Aap en Mol in het Rijksmuseum); ik vind hem leuk en klik op het Pinterest-symbool zodat ik hem op mijn prikbord kan plaatsen. En dat gaat dus niet. Ik kom wel op mijn Pinterest-prikbord, maar dat vraagt dan om een URLcode voor een afbeelding die er niet is. Nou goed, dan kan ik dus niet aan mijn Pinterestvolgers laten weten dat deze app mij leuk lijkt. Geen ramp. Maar waarom kan ik zo'n app niet downloaden op mijn computer? Zijn deze apps alleen maar gemaakt voor mobiele internetapparatuur? Maar waarom dan? Wat heeft een Smartphone of iPad wat een PC niet heeft? Een touchscreen, is dat het? Ik begrijp het niet: zo sluit je toch een heleboel internetgebruikers buiten, die gewoon thuis achter hun computer ook wel met Aap en Mol door het Rijksmuseum willen wandelen? Of is er voor ons een alternatief?

Ja, ik kan een app uit de winkel van Chrome installeren. Dat heb ik gedaan door via het startscherm van Chrome op 'Applicaties' te klikken. De keuze is niet zo groot (geen Aap en Mol in het Rijksmuseum) en bij de twee apps die ik heb gedownload, begrijp ik niet wat de bedoeling is (snapt iemand het spelletje Entanglement?) en hoe ik de app moet besturen (Chords). Dus dat schiet lekker op.

Vanmiddag na afloop van de telefooncursus ben ik maar weer eens op zolder gaan zitten, om deze keer te snuffelen aan de iPad. Helaas was de batterij zo goed als leeg en was er geen oplader... Er liep wel een kabeltje via de Windows 8 computer naar een stopcontact, maar dat werkte niet als oplader voor de iPad; ook niet als je de Windows 8 computer open klapte. Dat snuffelen was dus van korte duur; en omdat ik alleen al een kwartier bezig was om te ontdekken dat je een veegbeweging moet maken om te ontgrendelen (en niet oeverloos moet blijven drukken op dat veldje), bleef er helemaal weinig tijd over om iets te doen op de iPad. En hoe krijg je een toetsenbord te voorschijn getoverd op dat ding???

Het mag duidelijk zijn: ik voel me zo langzamerhand afkomstig uit het Stenen Tijdperk. En daar word ik niet vrolijk van. Wordt vervolgd...

Pinteressant of niet?

Omdat Instagram voorlopig niet aan de orde is bij mij (ik begreep dat ik hiervoor het juiste apparaat ontbeer en wacht nog op een gelegenheid om het op een leenapparaat te proberen), heb ik me op Pinterest gestort. Account aanmaken is zo gebeurd; borden maken is ook geen probleem; en het is me zelfs al gelukt om een volger te worden van Felice. Moet nog wel even uitvinden hoe ik mijn Pinterest-ding aan mijn weblog koppel... Ingrid's Pinterest  Zo? Dit is in ieder geval een link.

De grote vraag is: waar gáát dit over??? Deze vraag kan ik op twee manieren beantwoorden. Het positieve antwoord is: Pinterest is hartstikke leuk als je door middel van foto's wilt delen wat je bezighoudt en op de hoogte wilt blijven van wat anderen bezighoudt. Je kan er helemaal je eigen ding van maken, je kan het koppelen aan je facebook en aan je wegblog, je kan van minuut tot minuut je leven delen. En dat brengt me bij het wat minder positieve antwoord : willen we dat allemaal? En hoe interessant zijn al die persoonlijke berichtjes nu eigenlijk? Wat mij betreft: ik heb er absoluut geen behoefte aan om via Pinterest bekend te maken wat ik vanochtend voor ontbijt heb gehad, welke boodschappen ik heb gedaan en wat we vanavond gaan eten. En ik wil het ook helemaal niet weten van andere mensen. Bovendien: het kost allemaal tijd die ik liever besteed aan persoonlijk contact (en dat kan ook via een e-mail of telefoontje zijn).

Over telefoon gesproken: mijn beltegoed is op (ja ja, ik heb nog steeds zo'n ouderwets prepaid toestel) en het is net opgehouden met regenen, dus ik ga maar eens even naar buiten om wat beltegoed te kopen.

... Zo, weer terug. Toch fijn hè, dat iedereen nu weet wat ik het afgelopen half uur aan het doen was. Stel dat ik kwijt raak...

Toch kan ik me nog wel een positieve toepassing van Pinterest voorstellen voor de bieb: via een link naar een Pinterest-account op onze homepage, zou je kunnen doorverwijzen naar sites of onderwerpen die je onder de aandacht wilt brengen. Zo heb ik mijn eerste pinbord aan Leesfeest gewijd. In het geval van een website kan je natuurlijk ook een rechtstreekse link maken (dat is sneller en makkelijker), maar als het om een onderwerp gaat waar geen website van is, dan kan Pinterest een uitkomst zijn.

Bijna naar ding 2

Eerst nog even het allerlaatste staartje van ding 1: maandagmiddag heb ik even mogen snuffelen aan het Chromebook op zolder (waar ik nog nooit geweest was; wat een mooie ruimte!). Toen ik daar zo zat dacht ik: "Weet je wat; ik schrijf mijn ervaring met Chromebook direct op mijn weblog; als een live-verslag uit de eerste hand." Goed idee, toch? Jammer genoeg kreeg ik steeds de mededeling, dat mijn bericht niet kon worden opgeslagen of gepubliceerd. En nu weet ik natuurlijk niet meer wat ik toen geschreven heb... In ieder geval vind ik het apparaat op zichzelf lekker licht, met een goed leesbaar scherm. Wat betreft internet waren de snelheid en het gemak absoluut niet groter dan wat ik thuis op mijn oude bakbeestje gewend ben, maar dat heeft waarschijnlijk met het zwakke signaal op zolder te maken. Hoe dan ook: voor mezelf ben ik niet overtuigd van de voordelen van Chromebook, maar voor de bieb zie ik die wel. Een Chromebook zou voor de medewerkers van de bieb hetzelfde kunnen werken als de thin clients: een apparaat waarmee verschillende gebruikers (vanaf verschillende plekken) op internet kunnen werken, zonder dat de gegevens in een geheugen op de computer zelf  worden opgeslagen. En voor onze klanten zou Chromebook een goede vervanging kunnen zijn van de PC's waar klanten nu op kunnen werken. Hun gegevens worden dan in de Cloud opgeslagen en hoeven niet meer na gebruik van de PC te worden afgehaald. Een stuk makkelijker en gebruiksvriendelijker, lijkt me.

En dan nu: echt naar ding 2!

roeiboot

Kijk, nu lukt het dus wel om een bericht te typen met 'opstellen'. Tot nu toe lukte dat alleen in HTML en dat blijkt bij publiceren één blok tekst op te leveren in plaats van die leuke alinea's die ik toch echt had ingevoerd. De truc is om via Google Chrome in te loggen. Ik was nog steeds via de vertrouwde Internet Explorer aan het werk gegaan, maar na de berichten van Saskia en Sjoukje is me duidelijk dat Chrome ook wat dit betreft meer mogelijkheden biedt. Nu krijg ik inderdaad ook na het inloggen gelijk op mijn dashboard te zien wat de andere blogs op mijn leeslijst gepubliceerd hebben, zoals Ellie al beloofde. En Chrome is sneller! Zou ik dan toch voor de bijl gaan...?

Eerst nog maar even iets melden over ons VDI-systeem en de thin clients. Dankzij de uitleg van Petronella en de heldere blog van FelixTheCat begrijp ik nu wat daarmee bedoeld wordt. De thin clients zijn afgeslankte computers die zelf geen harde schijf hebben, maar hun informatie halen van en opslaan op een server (het VDI-systeem). Hierdoor hoeven de thin clients geen geheugen te hebben en dat maakt ze een stuk sneller dan gewone computers. Ik weet niet of de server ergens bij ons in de bibliotheek staat. Zo ja, dat zie ik het systeem niet als een Cloud, want alle informatie blijft bij ons in huis en niemand kan erbij. Maar aangezien we een hotline hebben met IETEE en Petronella me verteld heeft dat je zelfs thuis op WISE kan werken, zal de server waarschijnlijk ergens in een roeibootje ronddobberen, onder z'n eigen Cloudje.

In het kader van 'net zo slank zijn als je computer' stap ik zo maar eens op de fiets naar Hilversum, om vanmiddag nog even te snuffelen aan Chromebook. Dat is dan het laatste stukje van ding 1. Op naar het tweede ding!

De poes aaien

Alsof ik m'n grote teen voorzichtig in de branding doop, zo voelt het een beetje, deze kennismaking met het eerste 'ding': The Cloud. Geen spellingscontrole die zich eraan stoort als ik cloud met een kleine letter schrijf; tot zover is alles als vanouds. Maar natuurlijk wil ik me graag voegen naar het digitale taalgebruik, dus vanaf nu zal ik in ieder geval in deze tekst Cloud met een hoofdletter schrijven. Je zou denken dat zo'n Cloud in de lucht hangt, maar niets is minder waar: alle gegevens die wij met z'n allen in de Cloud stoppen, bevinden zich op een aantal gigantische servers op nog gigantischer schepen; en die schepen liggen voor anker waar de regelgeving voor de opslag van gegevens het meest gunstig is. Voor wie, dat is me niet helemaal duidelijk... Toch vind ik het wel een mooi beeld: van die enorme tankers, vol met apparatuur; drijvend in de Stille Oceaan en met een bemanning die geen idee heeft wat zich allemaal afspeelt aan boord. Hoe lang blijven ze hier liggen, wanneer worden ze afgelost, hoe verdrijven ze de verveling? Misschien hebben ze allemaal een Chromebook mee gekregen en staan ze continu in verbinding met Het Net (vooruit, nog een paar hoofdletters). Ze zijn waarschijnlijk allemaal een wegblog gestart, zodat hun dierbaren en andere geïnteresseerden op de hoogte blijven van hun wel en wee. Dat wordt nog spannend, als er een tropische storm losbarst! Of als ze zich, zoals Erik als voorbeeld gaf, moeten verplaatsen naar de Bermuda Driehoek (nog meer hoofdletters). We kunnen het allemaal live volgen. Maar misschien slaat mijn fantasie nu te veel op hol en zitten die mannen gewoon een ouderwets potje te klaverjassen in de snikhete schaduw op het dek... Hoe dan ook: zo'n Chromebook lijkt me lekker licht en snel. Je hebt geen zware computer nodig en het kost geen tijd om op te starten. Klinkt ideaal. Ik schrijf dit achter zo'n heel oud beestje van een PC, dat ik vooral gebruik voor tekstverwerking en e-mail. En daar is het oude beestje nog steeds heel goed in. Natuurlijk is er in de loop van de tijd steeds meer internet bij gekomen: bijna dagelijks zoek en vind ik informatie die ik nodig heb op het web. Het duurt vaak wel even voordat een pagina wordt weergegeven, maar daar ben ik helemaal aan gewend. Even tijd om de was uit de machine te halen, een telefoontje aan te nemen, de poes te aaien, koffie te drinken; ik weet niet beter. Historische woorden, want als ik binnenkort ook met het (de?) Chromebook van de bibliotheek heb mogen spelen, dan weet ik waarschijnlijk wél beter. De vraag is, of ik er ook beter van wórd. En wie aait dan de poes? Het mag duidelijk zijn dat ik - bij mijn weten - nog geen gebruik heb gemaakt van de Cloud. Oh ja, ik denk het toch wel: we hebben een keer met familieleden een foto-album samengesteld via dropbox. En nog een keer oh ja: ik sta ook op LinkedIn. Dus toch! Ik blijk cloudiger te zijn dan ik zelf dacht. Maar verder houd ik mijn digitale bezigheden bij elkaar op mijn eigen computer. Ik deel die bezigheden met wie ik wil via e-mail en daar blijft het bij. Althans, tot nu toe. Want nu heb ik ineens een weblog! Best een spannend idee; ik houd het voorlopig maar een beetje stil...

en nu verder

Met een fotootje erbij van Floortje, onze poes. Tot nu toe lukt het allemaal aardig.

De eerste stap

Eens kijken hoe het eruit ziet, zo'n eerste berichtje.